Oft heyrir maður að foreldrar og aðstandendur séu hikandi við að halda tæknilegum stuðningstólum að einstaklingum þar sem þeir upplifa það sem uppgjöf í kennslu eða þjálfun færni. Þannig lítur fólk oft á að tjáskiptatæknilausnir séu einungis fyrir þá sem EKKERT talmál hafa og einungis sem síðasta úrræðið þegar ljóst er að frekari þjálfun og kennsla muni ekki bera árangur. Svipað á við um úrræði til að styðja við lestur og ritun, þ.e. að þau úrræði eigi ekki við um þá sem geta eitthvað lesið og að notkun slíkra úrræða frekar geri nemendur „lata“ og þeir nenni þá síður að leggja það á sig sem þarf til að þjálfa betur lesturinn.
Þó þessi röksemdafærsla sé að vissu leiti skiljanleg þá á hún yfirleitt ekki við rök að styðjast. Hjálpartæki eru ætluð til að styðja einstaklinginn til að ná lengra, t.d. að lesa lengri og flóknari texta en ella eða tjá sig munnlega eða í rituðu máli um flóknara efni og/eða við fleiri viðmælendur. Þá sýna rannsóknir að tjáskiptatækni styður við þróun talmáls hjá einstaklingum sem eiga erfitt með munnlega tjáningu og getur aukið verulega við frumkvæði til tjáningar og samskipta.
Fyrir einstaklinga með lestrar- og ritunarvanda, sér í lagi þegar lestur er mjög takmarkaður, er mikilvægt að finna leiðir til að auka aðgengi að lestri og sköpun ritaðs efnis. Textavinnsla sem unnin er með hjálpartækjum s.s. textaupplestri, raddinnlestri, spáritun eða notkun fyrirfram ritaðra orða og setninga, styður við málþroska nemandans þar sem þessar lausnir gefa honum færi á að lesa og skrifa flóknari texta, með tilliti til orðaforða, málfræði, setningafræði og frásögn, en hann hefði annars tök á.
Skilaboð TMF eru því: Styðjum einstaklinga til að nýta möguleika tækninnar eins og kostur er!
