Það er nóg að gera hjá Ingu Björk Margrétar Bjarnadóttur. Hún er í krefjandi námi, með barn og alltaf að taka að sér verkefni. Hún er virkur þátttakandi í umræðunni og hefur djúpa þekkingu á stafrænum málum sem hún deilir gjarnan. Í rauninni er fötlun Ingu Bjarkar algjört aukaatriði. En í því samfélagi sem við höfum hannað verður fötlun samt mjög fyrirferðarmikil, vegna þess hvernig lausnir og umhverfi eru hannaðar án þess að tekið sé tillit til fólks með fötlun.
Inga Björk notar hjólastól og hefur takmarkaða hreyfigetu í höndum. Hún telst þannig til hóps hreyfihamlaðra sem mæta sérstökum áskorunum í nútímasamfélagi. Hindranir leynast víða: þröskuldar, hurðir, staðsetningar á snertiskjám og ekki síst viðmót. Það tekur á að lifa sjálfstæðu lífi í þessum aðstæðum. Fyrir utan allt það sem allir aðrir þurfa að gera og græja til þess að láta hversdaginn ganga upp, með vinnu, námi og barnauppeldi, þá þarf hreyfihömluð manneskja að gera margt aukalega til þess að tryggja að hún geti sinnt verkefnunum.
Þetta er það sem Inga Björk kallar fötlunarstrit. Allt þetta auka álag sem fylgir því að rekast á veggi, þurfa að aðlaga allt og lenda ítrekað í alls konar smávandamálum. Í svona aðstæðum geta hjálpartæki skipt sköpum fyrir einstaklinginn til þess að létta álagið og tryggja öryggið.
Inga Björk lýsir því hvernig snjallúrið hefur hjálpað henni til þess að ná utan um hversdaginn og fötlunarstritið. Hún er með aðstoðarfólk, sem er auðvitað mikill kostur, en það að hafa fólk í vinnu krefst líka mikillar vinnu.
Það sem ég nota helst í úrinu er að hringja í aðstoðarfólkið mitt t.d. þegar ég sit við skrifborðið mitt. Þá nýti ég það til að hringja og skella á og þá vita þau að þau eiga að koma til mín til þess að aðstoða mig. Ég nota þetta líka á nóttunni ef ég þarf aðstoð.
Eins og flest öll er Inga Björk þreytt á öllu þessu stafræna áreiti sem við lifum við í dag. Endalausar tilkynningar, á öllum tímum sólarhrings, sem rjúfa einbeitingu og trufla mann. En ólíkt ófötluðu fólki er fólk með fötlun oft alveg háð því að hafa símann við höndina. Síminn er orðinn svo mikilvægur hlekkur í öllu aðgengi. Síminn inniheldur öll öpp sem þarf að nota í athöfnum daglegs lífs, dagbókina, tölvupóstinn, tenginguna við snjallheimilið og allt það. En það að hafa hann ávallt við höndina býður upp á endalaust áreiti og truflun. Þar er snjallúrið líka frábær félagi. Í úrinu er hægt að stilla á takmarkaða virkni, svo ákveðin símtöl komist í gegn en önnur ekki, stjórna tilkynningum og setja áminningar og viðburði inn í dagatalið án þess að þurfa að þola allt áreitið.
“Það besta við snjallúrið er að geta hent símanum frá mér, stjórnað hverjir geta haft samband við mig …og njóta þess að eyða tíma með stráknum mínum.”
Svona snjallúr er ekki ókeypis og Inga Björk segir að það hafi verið mikið umhugsunarefni að kaupa svona dýran hlut. Þó að þetta sé mikið hjálpartæki fyrir fólk með fötlun þá er þetta ekki niðurgreitt af Sjúkratryggingum Íslands og því takmarkað hverjir hafa aðgengi að svona lausnum. Það er ekki nóg að eiga snjallúr, það þarf að tengjast snjallsíma og þessi tæki úreldast og það þarf að endurnýja. Við það bætast áskriftir að síma og neti. Það er einnig vandasamt fyrir fólk að nálgast aðstoð við að stilla þau eða velja þau tæki sem henta hverju sinni og þetta getur verið mikill frumskógur.
#ÖLLSnjöll er samstarfsverkefni TMF og ÖBÍ þar sem við kynnumst fólki sem nýtir tækni á hugmyndaríkan hátt til að auka sjálfstæði sitt. Við deilum hagnýtum lausnum og sögum af því hvernig snjalltækni einfaldar hversdaginn og opnar nýja möguleika fyrir alla.